Stel je woont achteraf op een laantje. Je buurman vooraan is een prima kerel met wie je al jaren een goede band hebt. Hij is dan ook zo aardig geweest om je recht van overpad te geven over zijn weg, zodat jij ongehinderd je woonhuis kan bereiken. So far so good!

Alleen nu ben je net opnieuw getrouwd en je nieuwe vrouw die heeft het niet zo op je buurman. Ze loopt altijd te foeteren als ze hem ziet lopen buiten. En waarom? Er is voor zover jij weet geen aanleiding, maar goed je zit er wel mooi mee.
Je hebt overigens wel een vermoeden. De buurman laat de postbode altijd door lopen, ook als hij reclamefolders komt brengen. EN folders, dat is waar je vrouw niet van houdt. Zonde van het papier vind ze, misschien nog wel terecht ook, maar om hier nu de buurman op aan te kijken?

Anyway, dit suddert door, totdat uw vrouw u een ultimatum stelt; “uw buurman vertrekt of zij vertrekt”. Je probeert nog een beetje te onderhandelen, maar ze is resoluut; “Verhuizen is misschien niet af te dwingen, maar de buurman gaat in ieder geval betalen voor ieder postbodebezoek of hij nu folders bij zich heeft of niet”.

And now the shit really hits the fench. Schoorvoetend stap je op de buurman af en vertelt hem jouw voornemen om een heffing in te stellen op het postbodebezoek. Je buurman is te verbouwereerd om te reageren. Wat zeg je nu? De postbodebezoeken belasten? Zijn we daar nu al jaren goede buren voor?

Goed zegt de buurman ik begrijp dat dit hoog zit, maar ik wil je vragen om na te denken over deze insteek, want mogelijk zijn er verstrekkende gevolgen die je niet kan overzien en ik wel graag goede buren blijven.

Je denkt even na, maar ziet in gedachten je vrouw al in woede ontsteken als je terugkomt zonder dat de belasting er doorheen is, dus je blijft bij je standpunt en communiceert dit met ferme bewoordingen. De buurman haalt zijn schouders op en loopt weg, “we horen nog van hem”, zegt hij.

En inderdaad de volgende dag ligt er een keurige brief op de mat. Een brief waarin de buurman aangeeft dat de belasting op postbodes akkoord is, mits hij op andere pakketjes ook een dergelijke heffing mag zetten. Sowieso wordt er een tolpoort geplaatst waar je moet betalen wil je naar achter en als klap op de vuurpijl ziet de buurman ook graag zijn lening afgelost, die hij je bij aankoop van de woning heeft verstrekt tegen een vriendenprijs.

Well that’s a hard bargain. Dat raakt je direct in je portemonnee. Ook al heb je een akkoord op de postbodebelasting, dit gaat geld kosten in plaats van opleveren. Geld dat je eigenlijk niet hebt.
Maar ja, je vrouw staat te juichen om het behaalde resultaat. Ze ziet de negatieve consequenties niet, want ze heeft nooit de financiën bijgehouden en daarbij komt dat ze het heerlijk vindt alleen op haar eiland. Al komt er nooit meer iemand op bezoek, wie maalt erom.
Dus daar zit je dan, alleen op je eiland, zonder betaalbaar uitpad of goedkope lening, maar wel met maandelijkse inkomsten vanuit de postbodebelasting. Tough luck!

Afijn, het idiote is dat dit niet een verslag is van een aflevering van De rijdende rechter, maar een parabel over het uittreden van het Verenigd Koninkrijk uit de EU. De onderhandelingspositie van de Engelse is zwak en te zijner tijd zal elk aannemelijk bod vanuit de EU worden gekoesterd. De Engelse sorteren dan ook voor op de optie die de minste economische groei kost en daarmee blijft de inmenging vanuit de EU op het eiland groot. Voordeel voor de BV Nederland zal zijn, dat we ondanks de zwakkere pond redelijk ongestoord kunnen blijven leveren. Daarentegen is de onzekerheid over de exacte uitkomst voorlopig wel aanleiding voor problemen in onze sector en hier neemt geen van de partijen verantwoording voor.

End of the day zal de buurman tot de conclusie komen dat zijn vrouw nog zoveel kan willen, als het niet te betalen is, gaat het hele feest niet door! Hij is daarmee wel een goede buur kwijt.

Deel op LinkedIn Deel op WhatsApp Blijf op de hoogte

Meer bQuotes