Politieke barometer

De mussen vallen van het dak en het gras is al weken kanariegeel. Het journaal is verworden tot een opsomming van komkommernieuws en op het WK was het saaie defensieve spel van de Fransen voldoende voor de wereldtitel. En in de tour… Tja in de tour zal de SKY-machine wel weer een kampioen produceren. Zover geen verrassingen dus!

Ook in Politiek Den Haag is men met reces. Buiten de uitspraken van Minister Blok vorige week, is ook hier weinig nieuws te bespeuren. De heren en dames van de regering, de voltallige tweede en eerste kamer en bijna het hele ambtelijke apparaat is er acht weken tussenuit en hervat haar werkzaamheden pas weer op drie september.

Nu is een vakantie van 8 weken voor veel Nederlanders niet voor te stellen. Wat nog erger is, is dat er momenteel voldoende zaken zijn om politiek over te bedrijven. Een greep uit de media leert dat de handelsoorlog tussen de VS en China uit de hand dreigt te lopen. Een open economie als Nederland zit hierbij eerste rang. Ditzelfde geldt voor de Brexit, waarbij er nog luttele weken resteren om tot een deal te komen. Tel hierbij op het migratiedebat en de lopende discussie over het op orde brengen van overheidsfinanciën en je zou zeggen dat een politieke zomervakantie van acht weken niet op zijn plaats is.

Wat de heer Wiebes nog wel even wilden afronden voor zijn vakantie is de klimaatwet. Het spreekwoord “haastige spoed, is zelden goed”, is het eerste dat in mij opkomt, wanneer ik deze nieuwe wet lees. Het doel 2030 en 2050 is ronduit ambitieus, maar in zijn soort ook weer heel vrij geformuleerd en dus moet op de diverse klimaattafels nog stevig worden onderhandelt over de feitelijke invulling van deze klimaatwet.

Nu ben ik op zichzelf voorstander van verduurzaming. Sla je het plat, dan is het besparen op grondstoffen al jaren een manier om geld te besparen en de kostprijs van je product onder controle te houden. Voor de concurrentiepositie van tuinbouw Nederland is verduurzamen, dus een manier om gezond te kunnen blijven, nu en in de toekomst.

Het probleem is wel dat we tot 2024 voor een acceptabele gasprijs kunnen telen, waarmee de doelen 2030 snel onrealistisch lijken. Daarnaast hebben we CO2 nodig als bouwsteen voor groei, waar het in veel andere sectoren een reststroom is. We verbranden dus weliswaar aardgas in een WKK maar gebruiken de vrijgekomen warmte en CO2 in de kas om het gewas te laten groeien. Een efficiëntere manier van aardgasgebruik is er niet. Zouden we echter overgaan op restwarmte, dan missen we de bouwsteen CO2 en dit kost productie. Hiermee stijgt het grondstoffenverbruik per kilo product weer in plaats van dat het zou moeten dalen.

Om dus de klimaatdoelen te halen, zal externe beschikbaarheid van CO2 een basisvoorwaarden zijn, naast dat er voldoende restwarmte beschikbaar komt tegen een acceptabele prijs. Ook moet de overheid nadenken over het subsidieplafond. Immers wil je het verbruik terugdringen, dan zal je extra moeten investeren in je kas. Een maximum investeringsplafond van € 4.000.000 bij investeren in een Groenlabel Kas werkt dit vervolgens bewust tegen.

Kortom als Politiek Nederland begin September zijn aktetas weer uit de kast haalt en op de ‘klimaatneutrale’ fiets stapt richting het binnenhof, dan hopen we dat zij, ongeacht het weer, het hoofd koel houden en prioriteit geven aan wat echt belangrijk is voor de BV Nederland. Pas als de laatste (vracht)auto elektrisch rijdt en het laatste kantoorpanden naar “nul op de meter” is omgebouwd, lijkt het me tijd om de gasgestookte WKK uit te gaan faseren en niet eerder. Laten we eerst maar eens May overtuigen van de voordelen van één Europa!

Deel op LinkedIn Deel op WhatsApp Blijf op de hoogte

Meer bQuotes